Rozdziel zdarzenie i jego zapis
Zanotuj rodzaj księgi, miejscowość, rok i numer aktu. Odczytaj, czy zapis podaje datę zgonu, zgłoszenia czy pogrzebu. Nie traktuj tych wydarzeń zamiennie. Przy kilku datach każdej przypisz odpowiednią etykietę.
Jeśli widzisz tylko wynik indeksowania, spróbuj dotrzeć do pełnej treści. Skrócony wynik może pomijać osoby zgłaszające lub informacje o rodzinie. Zapisz adres indeksu nawet wtedy, gdy skanu jeszcze nie ma.
Wypisz dane, ale nie uzupełniaj ich z pamięci
W osobnych rubrykach umieść imię, nazwisko, podany wiek, stan cywilny, miejsce zamieszkania, małżonka i rodziców, o ile wymienia ich dokument. Zakres danych różni się między źródłami. Niewymienienie małżonka nie wystarcza do stwierdzenia, że osoba nie zawarła małżeństwa.
Wiek zapisany przy zgonie wykorzystaj jako wskazówkę do poszukiwania aktu urodzenia. Zapisz go dosłownie; wyliczony rok oznacz jako przybliżony. Nie zastępuj nim potwierdzonej daty z innego źródła bez wyjaśnienia rozbieżności.
Sprawdź, kto przekazał wiadomość
Wypisz zgłaszających i opis ich relacji ze zmarłym. Jeśli dokument relacji nie podaje, pozostaw ją nieustaloną. Wspólne nazwisko, zawód lub adres są tropami do dalszej pracy, a nie gotowym dowodem pokrewieństwa.
Przy rozbieżnych danych zastanów się, z jakiej wiedzy mogła korzystać osoba składająca oświadczenie. Jest to pytanie badawcze, nie automatyczny powód do odrzucenia treści aktu. Porównaj dokumenty i zanotuj oba odczyty.
Połącz źródła, zachowując różnice
Sprawdź akt małżeństwa, informacje z nagrobka, nekrolog i inne dokumenty rodziny. Każde źródło opisz oddzielnie. Data na nagrobku lub w gazecie nie powinna po cichu zastąpić daty w akcie.
Ogólne informacje o źródłach metrykalnych znajdziesz w poradniku Archiwów Państwowych. W naszej bazie nekrologów możesz sprawdzić opracowane rekordy; brak wyniku oznacza tylko brak wpisu w tym indeksie.