Jedna osoba na początek
Wybierz osobę, o której masz kilka niezależnych informacji. W tabeli przygotuj pola: data, wydarzenie, miejsce, źródło, pewność ustalenia i następne pytanie. Każdy wiersz powinien opisywać jedno wydarzenie, a nie całe życie.
Przepisuj daty z dokumentów, zachowując ich kontekst. Data wystawienia świadectwa nie musi być datą zakończenia nauki, podobnie jak data sporządzenia aktu nie zawsze jest datą zdarzenia. Nazwij dokładnie to, czego dotyczy każdy zapis.
Nie zamieniaj przybliżeń w dokładne daty
Gdy wspomnienie wskazuje „przed wojną”, zapisz właśnie to określenie i autora relacji. Jeśli potrafisz zawęzić przedział, wyjaśnij na jakiej podstawie. Data 1 stycznia dopisana wyłącznie po to, by program przyjął rok, może potem wyglądać jak fakt.
Przy informacji o wieku zapisz wartość podaną w źródle. Wyliczony rok urodzenia potraktuj jako przybliżenie i zachowaj opis sposobu obliczenia. Kolejny dokument może wskazywać inny wiek.
Szukaj luk i niemożliwych zestawień
Sprawdź, czy wydarzenia dotyczą jednej osoby i czy nie połączyłeś dwóch rodzin. Zwróć uwagę na różne miejscowości w podobnym czasie, zmiany małżonka i powtarzające się imiona dzieci. Sprzeczność jest sygnałem do powrotu do źródeł, a nie gotowym wyjaśnieniem.
Pusta dekada nie świadczy, że w życiu rodziny nic się nie działo. Oznacza tylko, że nie masz jeszcze opisanych świadectw z tego okresu. Dopisz jedno konkretne pytanie: gdzie rodzina mieszkała albo w jakiej szkole uczyło się dziecko?
Dodaj kontekst dopiero po ustaleniu faktów
Historię miejscowości, zakładu pracy czy jednostki wojskowej zapisuj w osobnej warstwie. Zbieżność dat nie dowodzi uczestnictwa przodka w wydarzeniu. Połącz oba wątki dopiero wtedy, gdy znajdziesz dokument lub wyraźnie oznaczoną relację.
Po każdej sesji poszukiwań uzupełnij źródła i wybierz jeden brak do sprawdzenia. Oś czasu ma ułatwiać kolejne kroki, a nie wymuszać kompletną biografię.