Przepisz to, co widzisz
Prowadź dwie osobne rubryki: zapis nazwiska w dokumencie oraz forma używana w twoich notatkach. Nie poprawiaj po cichu oryginału. Przy niepewnej literze zaznacz wątpliwość, a obok zapisz możliwy odczyt.
Jeśli korzystasz z indeksu, porównaj go ze skanem. Błąd mógł powstać zarówno przy sporządzaniu dokumentu, jak i przy późniejszym odczytywaniu. Brak skanu oznacza, że na tym etapie sprawdzasz wskazówkę, nie pełny zapis.
Porównuj zestaw danych
Dla każdego kandydata wypisz rodziców, małżonka, miejscowość, wiek lub datę urodzenia oraz zawód, jeżeli występuje w źródle. Zgodne nazwisko i zbliżony rok to za mało, zwłaszcza w miejscowości, w której żyło kilka rodzin o tym samym nazwisku.
Zwracaj uwagę również na różnice. Inne imię ojca może oznaczać drugą osobę, błędny zapis albo nieprawidłowo odczytany dokument. Każda z tych możliwości wymaga sprawdzenia; nie wybieraj automatycznie tej, która pozwala rozbudować drzewo.
Zapisz warianty do dalszego szukania
Utwórz listę form rzeczywiście napotkanych w źródłach. Obok każdej umieść odsyłacz do dokumentu. Osobno notuj warianty, których dopiero chcesz spróbować w wyszukiwarce. W ten sposób hipoteza nie stanie się z czasem pozornie potwierdzonym faktem.
Przy zmianie języka dokumentu zachowaj także zapis w oryginalnym alfabecie, jeśli potrafisz go wiarygodnie odczytać. W razie potrzeby poproś o pomoc, pokazując cały fragment z sąsiednimi słowami, a nie pojedynczą wyciętą literę.
Kiedy zostawić dwie osoby osobno
Jeżeli dowody są sprzeczne, utrzymuj oddzielne robocze karty. Zanotuj, jaki dokument mógłby rozstrzygnąć sprawę, na przykład akt małżeństwa wskazujący rodziców. Tymczasowe „nie wiem” jest bardziej przydatne niż połączenie, którego później nie da się uzasadnić.