Zacznij od jednej fotografii
Wybierz zdjęcie, o którym możesz porozmawiać z kimś z rodziny. Nadaj mu prosty identyfikator, na przykład FOTO-001. Tego samego oznaczenia użyj w nazwie pliku i w osobnej notatce. Dzięki temu opis nie zgubi się, gdy kopia trafi do innego folderu.
Obejrzyj także odwrotną stronę. Przepisz podpisy, pieczęcie i nazwę zakładu fotograficznego, zachowując oryginalną pisownię. Zrób kopię obu stron; sam portret bez podpisu może być trudny do rozpoznania za kilka lat.
Oddziel rozpoznanie od przypuszczenia
Opis „babcia Maria” nie wyjaśnia, kto rozpoznał osobę i kiedy. Lepiej zapisać: „Według rozmowy z ciocią z 19 września 2026 r. druga osoba od lewej to Maria”. To przykładowa forma notatki, a nie identyfikacja rzeczywistej fotografii.
Jeśli rozmówcy wskazują różne osoby, zachowaj obie wersje. Nie rozstrzygaj na podstawie samego podobieństwa twarzy. Ubranie, budynek lub atelier mogą podpowiedzieć kierunek poszukiwań, ale nie zastępują dowodu tożsamości.
Sześć pól dobrego opisu
Zapisz: identyfikator; osoby od lewej do prawej; miejsce; datę lub przedział dat; pochodzenie zdjęcia; podstawę rozpoznania. Przy braku wiedzy wpisz „nieustalone”. Nie zastępuj pustego pola datą, która tylko pasuje do rodzinnej opowieści.
Nazwę pliku możesz zbudować tak: FOTO-001_awers.jpg i FOTO-001_rewers.jpg. Informacje o osobach trzymaj również w zwykłym pliku tekstowym. Sama nazwa pliku szybko staje się zbyt długa na wszystkie ustalenia.
Zostaw ślad następnego kroku
Na końcu opisu dodaj jedno pytanie: kto może rozpoznać budynek, czy istnieje druga odbitka, gdzie zachował się album? Wyślij krewnym kopię z numerami osób i poproś o odpowiedzi do konkretnych numerów. Zachowaj oryginalny skan bez retuszu, a poprawioną wersję jako osobny plik.
Czytaj dalej
Jak przeprowadzić wywiad rodzinny · Domowe archiwum krok po kroku